Chiński mistrz sztuk walki — Trzypazury (1/?)

kompilacja prozo-poetyczna)

https://www.youtube.com/watch?v=cMuOjZtRmkc&list=RDcMuOjZtRmkc&start_radio=1

____________________________________________________

Chiński mistrz sztuk walki, Trzypazury — takie nosił imię —

był wśród ludności bardzo popularny; przez Jabłko Adamie

przepuszczając dźwięki: huja haj-haj haaaaj, nie da się ukryć.

Obok towarzyszącej mu onomatopei, dłonie czarowały powietrzem;

ciało trwało w pozycji na małysza, czując brak klopa pod sobą,

zwinnie poruszając się po przestrzeni dla wyimaginowanego wroga.

Tak naprawdę to był trening, kiedy mistrz krzyczał: huja haj haaaj!

Pies zareagował na dźwięk z kilku metrów. Przybiegł do swego Pana.

Trzymając w zębach streptils — Genosuki wrócił z powrotem na miejsce.

Obserwuje, jak Trzypazury połyka tabletkę i do gardła sake wlewa.

Mistrz wpadł nagle na pomysł, materializując dłońmi stolik do pisania.

— Genosuki! Haj huja hujaaa — rzucaj kawałki salcesonu, bo tu kurwa gorąco.

Wiesz? Muszę chronić skórę i głowę przed demonami i słonecznymi luksami.

(w między czasie śmiech autora: HAHAHAHAHA)

(...)

Zrobił sobie maseczkę na twarz, gdy największy plaster leżał na łysinie.

Dumając w zaślepkach Idy, Trzypazury wyjął z kopalni myśli,

co napisać do klubu Miłośników sztuk walki.

Więc ponownie krzyknął.

— Genosuki! Haj huja hujaaa — rzuć mi pióro do pisania.

— Pies zaszczekał: huja hau hau hau. Z właścicielem rozumiał się bez słów.

Mistrz już wiedział. Szyję lekko odchylając do tyłu, palcami ściągnął z oczu

i rzucił kawałkami salcesonu. Przywołał psa dźwiękiem karmienia z cyca.

— To, co na ziemi jest twoje, jedz przyjacielu — odparł, kiedy śledził niebo.

/CDN/

_______________________________________________________________