Chmury

Chmury złote i rude, różowe, czerwone

O kolorze czereśni lub wiśni dojrzałych

Budzą się pośród świtu nagie, obolałe,

Ognistymi szponami zewsząd poranione.

Patrzą na ściany zamku – na ziemię zwalone,

Na piargi wielokształtne – w miejscu domów białych,

Na trwałość obróconą – w bezład form nietrwałych,

Na gładkości – w strzępiastość upiorną zmienione.

I z chmur tych grozą chwili boleśnie przejętych

Kapią łzy zbyt masywne – niczym krople krwawe

Na stadiony i bary, na posągi świętych,

Jednym kryjąc całunem – sławę i niesławę.

A miniona uroda, nadzieja, ofiarność

Pod bujnym kocem pyłów jedną tworzą – marność…