Choć nie w pełni to pojmuję

Nowy dzień obudził ptaki,

przerwał ciszę i dlatego,

choć nie w pełni to pojmuję,

nie brakuje mi niczego.

I choć jestem tu na świecie,

jeszcze uczniem szkoły życia,

nikt nie musi mnie pouczać,

że zbyt szybko się zachwycam.

Uśmiech wita się z porankiem,

dotykając mojej twarzy,

razem wypijamy kawę,

razem łatwiej jest pomarzyć.

Te marzenia to kamienie,

na mojego życia szańcach,

Tu spotykam czasem miłość

i zapraszam ją do tańca.

Czasem przyjdzie tutaj smutek,

przeszłość rzewnie opłakując,

czasem przyjdą tu nadzieje

i za światło podziękują.

W moim sercu przy tej kawie

róże rosną dziś od rana.

Może tobie z tego wiersza

jedną rzucę na kolana.

Bo jesteśmy tacy sami,

porażeni strachu dreszczem,

gdy się w sobie ukrywamy,

przezroczyści jak powietrze.