Chodź naucz mnie.

Chodź naucz mnie od nowa, patrzeć na ten świata.

Bo ja czuje się słaba, pomimo upływu lat.

I wytłumacz mi jak, można odbudować jego ład.

Pokaż mi, bo chce mieć w niego wkład.

Ludzie przychodzą i odchodzą.

Tak jak uczucia, którymi inni nas głodzą.

A miłości piękny dźwięk.

Może ukoić dziś mój lęk.

Tylko że ty jesteś daleko.

Za górą, za rzeką.

I na odległość rozpraszasz nocy mrok.

Dziś mija nam, rozłąki rok.

A ja powili już, w tym wszystkie gubię się.

Czy te uczucia, podtrzymywać ma sens?

Lecz serca dwa.

Kochają się, więc toczy się dalej gra.