Chwila wytchnienia

Dzień chowa słońce za drzewami,

świat przyodziewa wieczorne szaty,

trudno chwilę tą opisać słowami

próżno w zjawisku tym szukać wady.

W objęciach ciszy zwalnia czas,

siedzimy objęci na brzegu pomostu,

przestrzeń w całości pochłania nas,

wciąga w ten stan tak po prostu.

Wiatr delikatnie marszczy wodę,

cichnie ptaków świergotanie,

myśli w głowie mają swobodę,

a ciszę przerywa tylko oddychanie.

Umysłu w kojącym bezładzie,

bez znaczenia, bez ważności,

z ulgą nie myślimy o ogładzie,

ani towarzyskiej poprawności.

Z daleka od miejskiego gwaru

odrywamy się od codzienności,

ludzkich problemów bezmiaru,

chaosu, oszustwa i bezkarności.

Ile zdrowia w tej metodzie,

ile prostych w tym rozwiązań,

trzeba żyć z naturą w zgodzie,

nie dać się ludzkości związać.