Chwila zagubienia

Chwila zagubienia.

Dziękuję wszystkim za uwagi, za gwiazdki, za przeczytanie, albo głową kiwanie i ręce składanie w słowach modlitwy – pomocy... Jest mi przykro, że nie udzielam się aktywnie w ocenach waszych prac- czas jest bezlitosny....Mimo tego czytam dość regularnie i często wzdycham mówiąc sobie- też bym tak chciała...Pozdrawiam.

Zapatrzyłam się w księżyc wierząc, że da mi odpowiedź

na pustkę i samotność ludzkiej otchłani.

Lecz on jak i pozostałe stwory, poza światłem

kuszącym naszej naiwności nie ma w sobie krzty prawdy ani odwagi.

Poszłam po poradę do źródła starego, by wskazało mi drogę

do lepszego życia pełnej miłości z tolerancji wydzierganej.

Jednak co dało się usłyszeć z rymów tej szemrzącej wody

to kolejne bajowanie i na próżno łzy wyciskanie.

Biegając po łące kwiatami wysłanej chciałam stać się

jej częścią i całością spełnienia mojego zapomnienia.

Ta wielce wystrojona dama nie miała dla mnie czasu,

ani odrobiny współczucia czy też potępienia.

Drzewo mądrości opleć mnie swymi korzeniami z całych sił swoich,

abym poczuła w końcu, że żyję i, że nie wszystko jeszcze stracone.

Wielkość króla starego w liście przyodzianego, stało tak nieugięte

na błaganie i zatracenie moje.

Więc poraz kolejny stoję sama na tej kamennej skale

borykając się z terźniejszością życia codziennego.

Teraz ja będę waszą panią i siłą istnienia mojego, biorąc w swoje

ręce to wszystko co do tej pory było nie do zrozumienia.