Chwile bez pośpiechu

Pewnego jesiennego wieczoru w małym mieszkaniu na obrzeżach Warszawy Jagoda przygotowywała kolację dla swojego przyjaciela Konrada. Za oknem padał deszcz, ale w kuchni było ciepło i pachniało pieczonymi warzywami oraz świeżym chlebem. Na stole stały świece, a cicha muzyka tworzyła spokojny nastrój.

Konrad zapukał do drzwi dokładnie o siódmej.

- Wejdź! - zawołała Jagoda z kuchni.

- Ale tu pachnie - powiedział Konrad, zdejmując mokrą kurtkę. - Widzę, że naprawdę przygotowałaś wyjątkową kolację.

- Chciałam, żeby było przyjemnie - odpowiedziała z uśmiechem. - Ostatnio oboje mieliśmy tyle obowiązków, że prawie nie było czasu spokojnie porozmawiać.

Usiedli przy stole. Jagoda nalała gorącej zupy do talerzy, a Konrad rozejrzał się po mieszkaniu.

- Lubię tu przychodzić - powiedział. - Zawsze jest tak spokojnie.

- To dobrze - odparła Jagoda. - Chciałam stworzyć miejsce, w którym można odpocząć.

Przez chwilę jedli w ciszy, słuchając deszczu stukającego o szyby.

- Pamiętasz nasze wakacje nad jeziorem? - zapytał Konrad.

- Oczywiście! - zaśmiała się Jagoda. - Szczególnie moment, kiedy próbowałeś rozpalić ognisko i wszystko zgasło po dwóch minutach.

- Ej, próbowałem! - odpowiedział rozbawiony. - Ale potem ty uratowałaś sytuację.

- Bo miałam lepszy plan - odpowiedziała żartobliwie.

Rozmowa stawała się coraz bardziej swobodna. Opowiadali sobie historie z pracy, wspominali dawne czasy i śmiali się z drobnych nieporozumień sprzed lat.

Po kolacji Jagoda przyniosła herbatę i kawałki ciasta czekoladowego.

- To chyba najlepsza część wieczoru - powiedział Konrad.

- Herbata?

- Nie. To, że można po prostu siedzieć i rozmawiać bez pośpiechu.

Jagoda spojrzała na niego z lekkim uśmiechem.

- Wiesz, czasami takie zwykłe chwile są najważniejsze.

Za oknem nadal padał deszcz, ale w mieszkaniu było ciepło, spokojnie i naprawdę przyjemnie. Rozmowa trwała jeszcze długo, a oboje czuli, że ten wieczór pozostanie w ich pamięci na bardzo długo.