Ciągle zazdrościmy.

Ciągle zazdrościmy.

Tym, co są po drugiej stronie lustra.

I ciągle się łudzimy.

Że odnajdziemy sposób, by zniknęła pustka.

Po dniach minionych, po nocach nieprzespanych.

Po ludziach, których wcale nie znamy.

Ale jaką pewność my wędrowcy mamy.

Że biegnąc, przed siebie.

Świat poznamy.

Po próbach, po błędach, po małych obłędach.

Które sami popełniamy.

Więc nie zazdrość kapryśniku.

Bo w tafli lustra.

Nie kto inny jak ty.