Ciała nie-bieskie

Konstelacje w bezradności kajdanach

Na oblodzonym czerni firmamencie

Majaczą o troskach do brzasku rana

I znikają w jednym, kruchym momencie

I choć płoną serca wasze żywiołem

Walczycie jak lwy o każdą uciechę

Gwiazd oznamieni wieczystym mozołem

Płacz i bezradę roznosicie echem

Krzepnącemu światu stawiając pomniki

O jeden wdech przedłużyć losy marne

Chcecie, lecz śmierci nie miną was wnyki!

I was czasu wicher wszystek omiecie,

Dusze, jakby noce zimne i czarne,

Znikając, jak ogon znika komecie…