Ciało jest Świątynią.

Wklejam kolejny fragment z rozmòw/monologòw traktujących o przemyśleniu nad sensem stworzenia. Archiwum 2017 r.

"Ciało jest świątynią Boga" i oknem na świat,

z którym jest scalone. Mylnie, złudnie - zdajemy się dostrzegać świat, jako coś niespójnego z nami(naszymi ciałami).

Ba, nawet odczucie czasu, przemijania, tysięcy twarzy, które co dzień mijamy - może być złudą pewnego rodzaju.

Jedynie wiadomością. Żeby zrozumieć pojęcie świątyni Boga, trzeba uznać, że jako "duchy" (w znaczeniu psyche i metafizycznym) jesteśmy w "studni", zwanej ciałem. Ciało - ów" kalejdoskop" przesyła duchom wszelkie dane. Jako, że świat jest z ciałem sprzężony, ba - jest nim samym, otrzymujemy złudne poczucie, że poruszamy się w jakiejś określonej przestrzeni, określonej rzeczywistości.

Prawdą jest tylko to, co przekazuje nam świątynia ciała. Jako duchy, nie możemy potwierdzić że to co poza ciałem - jest rzeczywistością. Widzisz to, co jest dla ciebie zapisane.

Podobnie i to słyszysz. To czujesz. Wszystko zaplanowane.

Niegdyś porównałem ciało do "Nickelodeonu" lub "fotoplastykonu".

Jako widz interaktywny, nie tylko śledzisz poruszające się obrazy. Doświadczasz ich. I jeśli nie znasz klucza, nie zmienisz strony tej książki. Ale wciąż świątynia twego ciała będzie przekazywać ci wiadomości, które zostały zapisane. Być może wiele twarzy, które widzisz, są projekcją. Zdarzenia są projekcją. Kartki tej książki przewracają się i jak czytelnik, wciąż odkrywasz nowe treści.

Może właśnie rozmawiasz z nim poprzez zdarzenia. Odczytujesz ten szczególny list...