ciało które mnie przywołało

nie jestem ciałem —

jestem cieniem,

który je zamieszkuje.

gdy księżyc przeczesuje mi włosy

szepcze,

że pamiętam więcej niż mogę

unieść.

moja dusza

nie mówi językiem ludzi,

ale śni o nich —

ścierając się z ich spojrzeniami.

czasem wchodzę w siebie,

gdzie echo

odbija pytania filozofów.

i tam,

na granicy krwi i światła,

dotykam tego,

co tańczy w umyśle.