Cichy krzyk

Chłodne wieczory pustką zasiane, ucznia szkoły goryczy.

Tak niefortunnie lecz czy z przypadku niemy głos w ciszy wciąż krzyczy?

Burza złych wspomnień ocean marzeń nieubłaganie mąci.

W głębin otchłanie statek nadziei ten bez litości wtrąci.

Cichego krzyku nikt już nie słyszy-żyjąc umiera w bezdennej ciszy.

Woła o pomoc lecz mróz gorejący z każdym oddechem więcej łaknący.

Łaknący duszy, glorii zwycięstwa, odrzeć go z resztek dawnego męstwa.

Poddać się czy liczyć na ślepy traf losu?

Odejść czy słuchać duszy swej głosu...