Cichy skrawek nieba

Pomarańczowo-żółte promienie zachodzącego słońca odbijały się w tafli szyby na tle jasnoniebieskiego nieba.

Ciepły, wciągający ton malował okno domu w bajkowym stylu, gdy pojedynczy listek unosił się w powietrzu.

Dłonią odgarnęła miodowe włosy za ucho. Przejrzysta szarość oczu i uśmiechnięte usta rozświetlały jej twarz. Z wdzięcznym śmiechem i spokojem założyła różowe, wełniane rękawiczki, a szelest kroków rozpływał się w cichym, popołudniowym skrawku nieba.

Spuściła wzrok ku stopom i odeszła, podążając ku swoim marzeniom .Spokojnym krokiem, w rytmie chwili.

Średnia ocena: 5.0  Głosów: 2

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze (2)

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania