Cidery Citadel (Cydrowa Cytadela)

Życie przychodzi, życie odchodzi w mroku

Nikczemnicy kreślą na kartach przeszłości własne kłamstwa.

Mają swoje możliwości, procedury w amoku,

Armię cieni, co prawdę w przepaść przechodzi.

Fakty giną w ich palcach – kręcą, zmieniają, prostotę w labirynt pokrętny wciągają.

Liczby złowrogie dyndają jak marionetki na sznurkach,

Milczenie staje się ich najwierniejszym sprzymierzeńcem.

System ich chroni – sylikonowy kolos, w którym hipokryzja rodzi się co noc.

Kanalie – niewidoczne, lecz wszechobecne, przepisują wydarzenia nocną porą.

Kasują niekompetentnych jednym kliknięciem, podczas gdy hipokryzję tulą do piersi niczym ukochanego bękarta.

Prawo łamią z uśmiechem na ustach, kreatywność duszą w zarodku – piasek, tylko piasek zostaje po marzeniach.

Przywódcę gonią ślepo przez korytarze władzy, pliki wymieniają w bezsennej gorączce – dokument za dokument, kłamstwo za kłamstwo.

Heban w wyżarty betonie

Czerwień w barwach spódnicy

Ryba na haku długim wijąca

Usta w popiele już nie wymówią prawdy

Symbole ich świata to więzienie i degradacja

Kres tego co żywe i prawdziwe

Rozkład tego co boskie i piękne

Początek tego co szare i wypaczone

Cytadela z cydru wzniesiona – dla nich schronienie przed gniewem sprawiedliwych,

Dla nich grób, w którym pogrzebią własne sumienia,

Dla nich sąd, który kiedyś ich osądzi.

Dla nich moralność jak ofiara w bagażniku

Jak anatomia ich zbrodni, wysokich i codziennych

Jak herezją którą głoszą pod płaszczem niedzielnych

Cytadela jest ich schronieniem, cytadela jest ich więzieniem, cytadela jest ich przeznaczeniem.

Cytadela cydrowa, kwaśna i cierpka jak prawda o wadliwym systemie

Popiołem jestem w ich cytadeli z cydru zbudowanych fundamentach

Ale ogień i popiół pamięta, proch swoje przeznaczenie pamięta.

Więc mówisz, że chcesz mnie oszukać? Więc wierzysz, że będę odgrywać role wiecznie?

Moja cytadela z prochów się ostaje – nie z kamienia, lecz z pamięci. Nie z kamienia, lecz z prawdy.

Zdrada bywa haniebna, a ci, którzy podążali za zgubną instrukcją, odkryją wreszcie swoją potęgę

Słowa rozpadają się jak ich imperium, litery gubią sens jak ich obietnice, zostaje tylko echo – puste, głuche, martwe.

Cytadela z cydru runie, upadnie. I nic po niej nie zostanie.