Ciemność

W lesie była silna ulewa. Nagle obudził mnie krzyk przestraszonej córeczki. Karolinkę zaniepokoiła szalejąca burza. Na nieszczęście wybił nam prąd. Wziąłem latarkę i udałem się do sypialni dziewczynki. Ośmiolatka płakała. Bała się sama w ciemnym pokoju, a jej lampka stojąca przy łóżku właśnie się przepaliła. Pocałowałem córeczkę w małe czółko i mocno przytuliłem.

Prosiłem dziecko, żeby się nie bało, ponieważ w jej pokoju nie ma potworów jak wampiry czy duchy. Jednak dziewczynka bardzo się bała. Jej serce biło jak szalone. Ponadto Karolinkę bolała głowa i drżały jej ręce. Spytałem ją kogo się boi. Płacząca córeczka odpowiedziała z przerażeniem w oczach, że „…bo nas jest wielu”. Zdziwiłem się. Postanowiłem nie drążyć tematu. Powiedziałem Karolince, że muszę wyjść naprawić bezpieczniki i znowu przywrócić światło w całej chatce.

- Karolinko, poczekaj na mnie. Zabiorę ze sobą latarkę, ale zaraz wrócę i zobaczysz, że nic ci nie zagraża. To tylko dziecięcy strach przed ciemnością. Trzymaj się mój skarbie. Tatuś bardzo cię kocha.

Następnie udałem się po drewnianych schodkach na parter i skierowałem się do piwnicy. Dziwne! Pomieszczenie było otwarte, ale byłem pewny, że na noc zamknąłem je na klucz. Natomiast wspomnianego klucza nie było w dziurce na klucze. Po raz pierwszy od samobójczej śmierci żony, która cierpiała na schizofrenię, poczułem silny niepokój i strach. Wszedłem do piwnicy i miałem wrażenie, że ktoś przez okno na mnie patrzy i śledzi każdy mój ruch. Nikogo na dworze nie widziałem.

Jednak okno było lekko otwarte jakby ktoś przez nie przeszedł i dostał się do wnętrza chatki. Poczułem chłód. Wyczułem, że ktoś stoi za mną. Gwałtownie się odwróciłem, by stawić opór napastnikowi. Wtedy zobaczyłem z przerażeniem w oczach stojącą przede mną córeczkę. Karolinka płakała, ale z jej oczu nie leciały łzy, tylko krople krwi.

Na chwilę zamknąłem oczy nie wierząc co widzę. Gdy je szybko otworzyłem mojej Karolinki nie było w ciemnej piwnicy. To był zły zwiastun. Stwierdziłem, że jestem zmęczony i niepotrzebnie lękliwy. Pora na naprawienie bezpieczników. Sprawa był prosta, bo jestem monterem kablówki oraz elektrykiem. Wiedziałem co mam zrobić, by przywrócić zasilanie.

Poświeciłem latarką na skrzynkę z bezpiecznikami i po kilku obrotach śrubokrętem poradziłem sobie z problemem. W piwnicy jak i w pozostałych pomieszczeniach zapaliło się światło. Postanowiłem wrócić do sypialni córeczki i sprawdzić jak się czuje. Gdy przypomniałem sobie jak ośmiolatka nawiedziła mnie krwawiąca w piwnicy zrozumiałem, że bardzo kocham Karolinkę i zawiodłem ją, gdy Patrycja powiesiła się na drzewie w lesie.

Widocznie żona postanowiła przyjmować większe ilości Klozapolu i nie słuchała rad psychiatry. Zaczęła brać leki psychotropowe w ogromnych ilościach i popijała je wódką. Mogłem coś z tym zrobić. Jakoś pomóc żonie. Po jej tragicznej śmierci nasza córka zamknęła się w sobie. Wpadła w silną nyktofobię. Karolinka bardzo mało mówiła od samobójstwa matki. Lubiła rysować wszystko co ją interesowało kredkami na bloku rysunkowym. W końcu wróciłem zadowolony i zobaczyłem jak dziecko rysuje kredkami na podłodze rysunki. Postanowiłem z ciekowości zobaczyć co narysowała.

- Co narysowałaś? – spytałem się.

- Tatusiu, narysowałam las i dużo drzew. Na każdej gałęzi wisi moja mama.

W tym momencie przeraziłem się tak samo, gdy stwierdziłem, że drzwi do piwnicy są otwarte i widziałem w niej zmorę córeczki. Spanikowałem. Zacząłem szybko przeglądać wszystkie rysunki. Na każdym była narysowana powieszona Patrycja.

- Dlaczego to narysowałaś?

- Tak kazali mi oni. Ci sami co weszli przez okno i drzwi od piwnicy. Następnie przyszli do mojego pokoju i patrzyli na mnie. Było ich wielu…

- O kim ty mówisz?! Jacy oni?!

- Tato, już ci powiedziałam wcześniej. Mówili do mnie „…bo nas jest wielu”. Słyszałam ich wiele razy w głowie. Mamusia również ich słuchała, ale wszyscy uważali ją za wariatkę. Uważaj! Oni są źli i niebezpieczni…

Nagle straciłem przytomność jakby ktoś mnie ogłuszył. Obudziłem się przywiązany do łóżka. Był to szpital psychiatryczny. W pewnym momencie do środka sali, w której byłem uwięziony wszedł doktor wraz z dwoma dużymi i umięśnionymi sanitariuszami.

- Panie Michale, policja znalazła pana nieprzytomnego w chatce leśnej w sypialni Karolinki. Niestety dziewczynka zniknęła, ale jej ciała do tej pory nie odnaleziono. Śledczy podejrzewają, że zakopał pan ciało zamordowanej Karolinki gdzieś w lesie. To jeszcze nie wszystko. Na ścianach sypialni córeczki znaleziono pewien napis wielokrotnie zapisany krwią pana dziecka. Technicy policzyli, że został zapisany, aż 666 razy.

- Jaki napis? Jakie 666? Nie wiem o czym pan do mnie mówi! Proszę mnie rozwiązać! – krzyknąłem.

- Nie kojarzy pan tego? Widocznie tak działają leki uspokajające albo to objaw pana paranoi. Na pewno nie wie pan jaki to był napis?

- Nie! Nie! Nie!

W tym momencie psychiatra pokazał mi zdjęcie z miejsca gdzie podobno zabiłem Karolinkę. Przeczytałem na głos ten napis. Brzmiał jak złe zaklęcie albo klątwa!

- „Zabijemy was wszystkich! Na imię mi Legion, bo nas jest wielu...” – tak napisano krwią na ścianach sypialni.

- Panie Michale, musi pan pozostać u nas na dłużej… - powiedział mi psychiatra.