Ciemność duszy

- Nie znasz mnie!

- Byłem z tobą ponad 18 lat. Uwierz mi, znam cię.

Odwróciłam się i spojrzałam w jego błękitne oczy.

Nie zna mnie. Nie wie co mnie pożera, po kawałku w męczarniach. Nie wie, co się wydarzyło 7 lat temu. Co moje serce na kłódkę zamknęło. Nie wie, że moja dusza czarna niczym węgiel. I, że mój uśmiech tylko maską jest.

Coś ciepłego na policzkach poczułam. Podniósł rękę i otarł moje łzy.

- Dlaczego płaczesz?!

- Bo tak dobrze mnie znasz...

Ile ciemności w duszy kryć się może?