Cień bez echa
To nie jest krzyk, co w niebo śle swój gniew,
to ciężki głaz, co w piersiach dusi oddech,
to cisza, w której zamiera każdy śpiew,
i noc, co nie chce ustąpić pod modłę.
Świat biegnie dalej, gwar rozbrzmiewa na ulicach,
a wokół ciebie szklana, lodowata ściana,
nie ma już słów, co koiłyby w cierpieniach,
została tylko pustka, głucha i nieznana.
W rozpaczy czas jakby zatrzymał bieg,
zegar nie tyka, lecz rozrywa skroń.
Gdy wokół opada żałobny, zimny śnieg,
na próżno szukać w ciemnościach czyjąś dłoń.
Komentarze (1)
Wszystkiego dobrego !Piekny i poruszający tekst
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania