Cień ma się dobrze

cienka warstwa snu

pęka pod wpływem

kłębiących się myśli

potwór wynurza

się z głębin

zatopiony był wczoraj

budujemy nowe jutro

trawa

jak opuszczone wspomnienia

robi się szara

bez wody usycha

a my pod pełnymi żaglami

próbujemy odbić od brzegu

stary ląd trzyma

nie pomaga reset

coś ściąga do wczoraj

chcemy je opuścić

na zawsze

czy to możliwe

wielu się udało

8.2025 andrew