Cienie codzienności

Dziś jestem sam

najbliższy sercu pozostał tylko pasji świat

gdzie nie sięga upływający czas

łzy wysuszył promieni słońca blask

tylko w nocy przychodzi żal

Ile bym nie zrobił

by znów zobaczyć Twoją twarz

usiąść nad brzegiem rzeki

zostawić w tyle troski codziennego dnia

Nie jest łatwo powtórzyć

w zasięgu dłoni spełniony sen

przeżyć bal

gdzie radość i przyjaźń

tańczą w blasku świateł i gwiazd

zatrzymać w sobie magiczną chwilę

która nie zniknie w cieniu

zachodzącego dnia

Codzienność to służba

nie zawsze prosta rzecz

przychodzi łatwo

nowe fakty gaszą w sercu złudzeń światło

czas pędzi w nadziei

że zostanie ktoś

kto zamieni samotny bieg

na wspólny dzień