Cienie przeszłości

Stare mieszkanie przy ulicy Lipowej od lat stało puste. Kurz osiadał na podłodze równie gęsto jak wspomnienia, które zdawały się wnikać w każdy kąt.

- Naprawdę chcesz tu wejść? - zapytała Małgosia, zatrzymując się w drzwiach.

- Tak. To miejsce jest równie ważne dla mnie, jak dla ciebie - odpowiedział Maciek, zapalając latarkę.

Światło przecięło ciemność, odsłaniając obdrapane tapety i pęknięcia na ścianach. Cisza była niemal namacalna.

- Pamiętasz, co tu się stało? - wyszeptała Małgosia.

Maciek skinął głową.

- Dlatego właśnie musimy tu być.

Przeszli powoli do salonu. Na ścianach wciąż wisiały stare obrazy, przekrzywione, jakby ktoś próbował je zdjąć, ale zrezygnował w połowie.

- Zawsze myślałam, że te ściany coś ukrywają - powiedziała Małgosia, przesuwając dłonią po chropowatej powierzchni.

- Może nie ściany, tylko my - odparł Maciek cicho. - Ukrywaliśmy prawdę równie długo.

Zapadła chwila milczenia.

- Powiedz to wprost - nalegała.

Maciek spojrzał na nią poważnie.

- To ja wtedy zostawiłem drzwi otwarte.

Małgosia cofnęła się o krok.

-Więc to była twoja wina?

- Częściowo. Ale ty też uciekłaś. Oboje jesteśmy równie odpowiedzialni.

Zza jednej ze ścian dobiegł cichy trzask. Oboje zamarli.

- Słyszałeś to? - spytała Małgosia.

- Tak... - odpowiedział Maciek, kierując światło latarki na miejsce, skąd dobiegł dźwięk.

Fragment tynku odpadł, odsłaniając małą wnękę. W środku leżało stare pudełko.

- Co to jest? - zapytała.

Maciek ostrożnie je wyjął.

- Może odpowiedzi, których szukamy.

Małgosia spojrzała na niego niepewnie.

- A jeśli nie jesteśmy gotowi?

Maciek westchnął.

- W takim razie nauczymy się być gotowi. Równie dobrze możemy zacząć teraz.

Powoli otworzył pudełko, a światło latarki odbiło się od jego zawartości, rzucając dziwne cienie na ścianach - jakby przeszłość znów próbowała przemówić.