​Ciężar nieznanego i własna wartość

Byłam cała swą istotą, kiedy noc nas otuliła,

Ciepło, uniesienia, ogień namiętności, chciałam wzbogacić Twój czas.

​Podałam dłoń miłującą, pragnąc z Tobą blisko być.

Tu było miejsce na Twój gest, który nie wybrzmiał.

Zostałam sama z myślami, gdy Twoje problemy się nasiliły.

​Lękam się chwil bycia sam na sam – samorealizacji, czy dam radę iść dalej w nieznane.

​Odchodzę tam, gdzie moje uczucia mają wciąż wyższą wartość, nawet jeśli samą siebie będę musiała przytulić.