"Cisza nicości"

Najbardziej boli to, czego nie potrafię nazwać.

Te wszystkie słowa, które zatrzymały się gdzieś między myślami a gardłem.

Dni mijają, jeden podobny do drugiego.

Ludzie odchodzą, wspomnienia zostają,

a ja coraz rzadziej odnajduję siebie w tym, co kiedyś było mi bliskie.

Nie tęsknię za dawnymi czasami.

Tęsknię za osobą, którą wtedy byłam.

Za spokojem, którego nie doceniałam,

i za światem, który wydawał się mniej obcy.

Najgorsza jest cisza po wszystkim.

Bo nawet ruiny kiedyś przestają przypominać,

że istniało w nich życie.