Cisza odpowiedzi

Czy to normalne, że codziennie słów mi braknie,

Nie żeby opisać to, co wygląda ładnie,

Lecz wtedy, gdy ból się na duszę mą targnie,

I oczy na piękno na zawsze mi zamknie.

Pory roku się zmieniają, świat w barwy wiosną się stroi,

Dlaczego więc ten piękny widok ran mych nie goi?

Czy żyć mam z nimi, aż śmierć nas nie rozłączy?

Czy może ktoś je z duszą moją na zawsze połączył?

I tak w mej głowie piętrzą się pytania,

Odpowiedzi nie widać, choć każda się kłania.

Może kiedyś odnajdę tę, której tak szukam,

A może odpowiedzi od dawna mam — tylko ich nie słucham.