Cisza własna

Nie każdy mnie musi rozumieć.

Świat nie jest egzaminem

z mojej wrażliwości.

Noszę w sobie ciszę,

która nie jest pustką,

tylko miejscem,

gdzie w końcu słyszę siebie.

Byłem długo projektem cudzych oczekiwań,

wersją roboczą,

ciągle poprawianą

przez czyjeś 'powinieneś'.

Dziś pytam inaczej:

czego ja chcę -

nie od jutra,

nie od świata

ale od tego jednego życia,

które mi dano.

Nie chcę już więcej udowadniać,

że zasługuję.

Chcę tylko iść

w swoim tempie

i nie gubić się po drodze.

Mogę zaoferować niewiele:

uczciwość,

uważność

i serce, które nie krzyczy

ale trwa.

Jeśli to za mało

to w porządku.

Już wiem,

że dla mnie

wystarczy.