Ciszo duszy, trwaj

Godzina 9:10, zieleń otula mą woń,

Spokojna chwila, ulotna jak życie.

Gdy śpiew ptaków umila melodią swą,

Powstaje obraz — pejzaż w marzeniach.

Gdy pył unosi się z wiatrem, odlatując,

Razem z nim wierzba rozkłada ramiona.

A ma dusza? Czerpie ciszę, którą odrzucała

Dla chaosu serca, przez lata istnienia.

Wsłuchuję się w pieśń wodnych strun,

Która mym uszom ukojeniem pozostaje.

Aż nie dowierzam, gdy wewnątrz zen,

Bo szmer, niegdyś wyklęty, ukojenie

daje.

Prowadź mnie do duszy czystej swym pacierzem, przyrodo!