ciut wcześniej

płynęliśmy

po niebie

bezszelestnie oddechem jak wiosłem

oddzielając skołtunione

obłoki

wbijałam mocno paznokcie

bo przecież powietrze nie zna bólu

zanim otarłam się o krzyk

pootwierały się rany

choć zabliźnione wydawały się

być nieme

na zawsze