CLAUDE MONET

Otwieram szufladę

Pełną koronkowych wspomnień

A głowa niczym gwiazda

Spala się w locie

Przybrana czymkolwiek

W dawno zapomnianym upojeniu

Zakładam pończochę

I myślę o obrazach

Moneta

Spoglądając przez ramię

Stogi siana płoną rozgniewane

A żałosna pustka wita mnie

Zgrzytem zamka w drzwiach

Wyjściowych

Porażka złamanego pędzla

I naprawiająca go impresja

Paraduje w pokoju

Płodna wszystkimi kolorami

Poza barwą minionej nocy