Co miało być, a nie ma

Wzburzone fale płynnym obrazem,

Zachody słońca w bólu łączone,

Powiewy wiatru bezdechem iskrzące.

Nie wiem skąd przyszłam, ani gdzie pójdę.

Targana mocnym deszczem, podmuchem,

Płynąca krwią z otwartej rany.

Zastałam nicość w pięknej oprawie,

W złotych okowach lecz z diamentami,

W pękniętym lustrze widzę obrazy.

Karmiona obłudą piłam jej nektar,

W słodką naiwność wtulona co wieczór,

W łzach zostawiana bez słowa nadziei,

Kłamstwem zraniona lecz jeszcze nie martwa.