Co przygnało dzieci w knieje o tej porze...

Zakrzyknął kruk i w czarne niebo się wzbił,

Nocną ciszę przed burzą przerwał i sobie drwił

Z dzieci pary, co przez las stąpała niepewnie,

Z pary, co z każdym krokiem wyraźnie blednie.

A każde drzewo niczym wykrzywiony stwór,

Wyciąga gałęziaste ręce ten potworny bór.

Co przygnało dzieci w knieje o tej porze,

Gdy wszystko, co straszliwe zdarzyć się może?

Zahuczał puchacz nagle ze swej gałęzi spłoszony,

Ruchem drzewa, czy widokiem dzieci zdziwiony?

Podnosi dziatwa oczy przerażone, szukając sowy,

A blade oko księżyca sprawia, że spuszczają głowy.

Pełnia spowija las w srebrnej kąpieli, a mgła, co go otula

Mlecznobiała i gęsta, skrywa w sobie tego lasu króla.

Co przygnało dzieci w knieje o tej porze,

Gdy wszystko, co straszliwe zdarzyć się może?

Zawył wilk do księżyca, a z nim jego wataha,

Straszliwą w nocy każda rzecz, która za dnia błaha.

Chrzęst gałęzi, szum wiatru i zwierzęce odgłosy,

Na głowach dzieci nie przestają się jeżyć włosy.

Władca boru patrzy zza drewnianej armii rzędów,

Czeka, aż same przyjdą, nie chce popełnić starych błędów.

Co przygnało dzieci w knieje o tej porze,

Gdy wszystko, co straszliwe zdarzyć się może?

Huknął wtem grzmot jak uderzenie Bożej pięści,

A wielka błyskawica rozryła niebo na setki części.

Lunął deszcz zimny, choć letni z czarnych chmur,

Co niebo ukryły, jakby kto pociągnął za kurtyny sznur.

Drzewa rozpoczęły ponury taniec i miejsca zmieniały.

Dzieci szybko zgubiły drogę i na rozstaju skamieniały.

Co przygnało dzieci w knieje o tej porze,

Gdy wszystko, co straszliwe zdarzyć się może?

Ryknął wreszcie król lasu, ciągłym czekaniem znużony.

Nadszedł czas by pokazać wszystkim, że wart swej korony.

Dał znak szeregom armii z drzew i krzewów złożonym,

Z lubością przyglądał się dzieci minom strwożonym.

Już sięgał w ich stronę swoje długie sękate ramiona

Już trzymał je w uścisku, wśród piorunów jego korona.

Co przygnało dzieci w knieje o tej porze,

Gdy wszystko, co straszliwe zdarzyć się może?

Ogłuszające grzmienie znów się w lesie rozległo,

Wszelkie zwierzę w popłochu się rozbiegło.

Zbyt wysoko uniósł król swoją szlachecką głowę

A Peruna zemsta dosięgła go i przecięła w połowę.

Dzieci z rąk drewnianych tylko cudem uwolnione

Powróciły do domu żywe, choć mokre i zlęknione.

Co je przygnało w knieje o tej porze,

Gdy wszystko co straszliwe zdarzyć się może?