Codzienność

Trawa rośnie, trzeba kosić,

chwasty zrywać, grządki plewić.

Dom wysprzątać, by odpocząć,

w nim rodzina cała mogła.

Dawać jeść, bo wciąż są głodni,

bo pracują i się uczą.

Prać, prasować, myć, odkurzać,

froterować i pastować.

Porozmawiać z mężem, dziećmi,

siostrą, ciotką i teściową.

Wstać do pracy i mieć siłę,

młodym ludziom dawać wiedzę.

Wychowywać, obserwować,

czy nie dzieje się im krzywda.

I dać sobie chwilę wolną

od pośpiechu, trudu, gwaru.

Poszkicować, pomalować,

poczuć zapach farb olejnych.

To jest życie moje własne,

tak podobne do żyć innych.

Choć narzekać lubię czasem,

tak wybrałam i nie pragnę

zmian w mym życiu.

Bo żyć jest tak cudowne,

w tej materii zwanej Ziemią.

Cierpieć, współczuć, kochać, pragnąć,

wciąż doświadczać, mając zmysły.

Czy gdzie indziej jest tak samo?

Wkrótce wszyscy to ujrzymy.