Coś się kończy, coś się zaczyna ~ Rozdział 1 "Gość na zamku" cz.2/2

Nagłe przybycie niezapowiedzianego gościa wywołało ogromne poruszenie wśród siedzących przy kominku czarodziejek. Dotychczas cicha, przyjacielska rozmowa zmieniła się nagle w ostrą wymianę zdań i poglądów. Najgłośniejsza w tej kwestii była wysoka, rudowłosa kobieta w błękitnej sukni, ozdobionej złotą tasiemką i w wysokich obcasach, połyskujących w świetle pochodni. Sięgając po nóż, czarodziejka rzuciła się na stojącego pod ścianą wiedźmina i przykładając mu broń do gardła, krzyknęła.

— Co tu do cholery robisz?!

— Merigold! Spokój! — ryknął Vesemir i pozbawiając ją broni, wepchnął się między nich.

— Ty go bronisz? — zapytała druga, ubrana w czerń i biel, czarodziejka bawiąca się wiszącą na szyi gwiazdą z obsydianu.

Jej długie, kruczoczarne włosy opadające na drobne ramiona pachniały bzem i agrestem. Zapach ten szybko rozniósł się po twierdzy, drażniąc wszystkim nozdrza. Wszystkim, z wyjątkiem białowłosemu wiedźminowi, który kochał ten zapach ponad wszystko. Stając zaraz obok Yennefer i Triss, Geralt wyciągnął kajdanki z dwimerytu i nakładając je gościowi, zaprowadził go do stołu.

— Czy to konieczne? — zapytał Letho, probując nie rozlać podanego mu piwa.

— To tylko środki ostrożności — odparł Eskel i zajmując miejsce obok wiedźmina, sięgnął po pieczoną kaczkę, której aromat czuł już na dziedzińcu — Jakiej pomocy oczekujesz?

— Jestem tu z polecenia Emhyra* — rzekł mężczyzna, po czym ledwo sięgając do kieszeni, wyjął niewielkich rozmiarów lustro.

Kładąc narzędzie na blacie, łowca potworów wypowiedział kilka elfich słów. Leżący przedmiot zaczął emitować białe światło, a gdy zgasł, ukazał wszystkim leżącą na ziemi dziewczynę o popielatych włosach i dużych, zielonych oczach. Przykuta do drewnianych belek, próbowała oswobodzić swoje ciało, lecz jej starania na nic się nie zdały przy ciężkich łańcuchach, w które wtopiono kilka dwimerytowych kulek pochłaniających moc. Przyglądająca się temu kobieta w czerni i bieli, zasłoniła usta i chcąc zapanować nad sobą, odwróciła wzrok. Triss i trzecia, nosząca brązowy płaszcz czarodziejka o blond włosach również odwróciły się i nie pokazując emocji przy obcym, udawały, że oglądają wiszące obrazy.

— Wasza Cirilla jest przetrzymywana na pokładzie Naglfara, który za miesiąc zacumuje w Nilfgardzkim porcie.

— Że co? — zdziwiła się Yen i podchodząc bliżej, spojrzała wiedźminowi w oczy.

— Ich nowy król Avallach podpisał układ z cesarzem — kontynuował — Porozumienie dotyczy Ciri. Cesarz w przeciągu miesiąca ma zdobyć artefakty mogące wyssać moc z jego córki i zamknąć ją w pudełku. Dziki Gon użyje ich i gdy będzie po wszystkim, oddadzą mu dziecko w stanie nienaruszonym. Biały Płomień prosi was o pomoc.

— Mówiłem, żeby nie ufać temu elfowi! — krzyknął Geralt, rzucając lustrem o ścianę — Teraz mamy na głowie Gon i cesarza jednocześnie!

— Nic już na to nie poradzisz — wtrącił Vesemir, uprzedzając odpowiedź Yennefer, która zapewne byłaby pełna wyzwisk i przekleństw — Pomyślmy lepiej nad tym, jak ją odbić.

— Tak samo, jak broniliśmy ją przed Eredinem — odparł Lambert i rozkuwając gościa, oddał mu miecz — Razem!

Nikt nie odpowiedział. Wszyscy spuścili głowy i pogrążyli się w zadumie. Przeszłość powróciła szybciej, niż się spodziewali. Śmierć Eredina okazała się początkiem, a zdradziecki Avallach od samego początku układał plan odebrania Ciri mocy. Geralt i Yennefer stanęli przed najtrudniejszym wyborem w swoim życiu. Czy zaryzykują życie przyjaciół, by ocalić córkę lub sami rzucą się na upiory Gonu?

— Geralt?

Wiedźmin spojrzał w fiołkowe oczy czarodziejki. Był w nich strach i gniew spowodowany nienawiścią do elfa i troską o córkę.

— Yen pojedzie do cesarza — odparł, zwracając się do wszystkich obecnych — Będzie nas informować o wszystkim. My pojedziemy po wsparcie. Spotkamy się za miesiąc tutaj.

— Chcesz wypowiedzieć im wojnę w Kaer Morhen? — Letho wstał i zaciskając pięść, uderzył w stół, zwalając prawie wszystkie naczynia.

— My będziemy ustalać warunki — odparł Vesemir, stając murem za decyzją wychowanka — Żaden elf, upiór czy cesarz nie będzie nam rozkazywał.

— Ruszamy o świcie.

***************************************

(*) jeśli się zorientowaliście, to w pierwszej części Letho prosi o pomoc dla siebie "Potrzebuję pomocy...". Tutaj mówi, że jest z polecenia cesarza.

Zastosowałem tu zdolności retoryki i manipulacji, jakimi posługuje się Letho z Gulety, by osiągnąć cel. Pisząc to, myślałem w ten sposób.

"Po co powiedzieć prawdę od razu, jeśli mogę ich zmiękczyć, żeby mi trochę zaufali"