"Cudowne miejsce"

Liście parkowych klonów od spodu prezentują się na różowo.

Jak życie, niezagracone mężczyzną, na którym zaplatała kości.

Niegroźna Zosia przed zjawiskowym złotokapem głośno

modli się o miłość. Swoją rozpuści w kwaśnym wierszu.

Nie podzieli miasteczko na mniej wyrozumiałych i bardziej zacienionych.