Cukierek, Psikus i Ostatni Oddech

I. Dyniowy świt w Hollow Creek

Miasteczko Hollow Creek w stanie Massachusetts żyło Halloween przez okrągły rok, ale 31 października zamieniało się w teatr cieni. Wszędzie pachniało palonymi liśćmi, cynamonem i woskiem ze świec topiących się w setkach wydrążonych dyń.

Detektyw Arthur Black nie znosił tego święta. Dla niego zapach dyni zawsze mieszał się ze smrodem taniego bimbru i ludzkich słabości. Tego ranka siedział w swoim wysłużonym Fordzie przed domem sędziwego burmistrza, patrząc na mgłę snującą się nad cmentarzem.

Zasypane cukierkami i sztuczną pajęczyną drzwi rezydencji były niedomknięte.

Kiedy Black wszedł do środka, w nozdrza uderzył go ostry zapach migdałów. W salonie, pośród dekoracji z gumowych nietoperzy i plastikowych szkieletów, siedział burmistrz Thomas Vance. A właściwie to, co z niego zostało. Starzec spoczywał w fotelu z wysokim oparciem, ubrany w pelerynę wampira. Na jego kolanach spoczywała wielka, wydrążona dynia z wyciętym szyderczym uśmiechem. Zamiast wnętrzności dynia była wypełniona... sercem zamordowanego, otoczonym dymiącymi kadzidełkami.

Na ścianie krwią denata wypisano wers ze starej, dziecięcej wyliczanki:

„Kto w noc cieni zgrzeszył srodze,

Znajdzie dynię na swej drodze.”

II. Maska i alibi

Lokalny posterunek wrzał. Halloweenowy wieczór miał przynieść parady i zabawę, a przyniósł ogólnokrajową aferę. Burmistrz Vance nie był świętym. Kilka lat wcześniej, w noc Halloween, pod kołami jego samochodu zginęła nastoletnia dziewczyna, Chloe. Sprawa została zamieciona pod dywan dzięki politycznym układom.

– Zemsta zza grobu? – mruknął młodszy sierżant Miller, wpatrując się w zdjęcie ofiary.

– W tym miasteczku duchy nie zabijają, Miller. Robią to ludzie w maszkach – skwitował Black, przeglądając akta sprzed lat.

Zegarek wskazywał południe. Do wieczornej zabawy zostało kilka godzin. Black ruszył w miasto, by przesłuchać podejrzanych. Na liście było trzech głównych graczy:

Sarah Miller – matka potrąconej dziewczynki, która od tamtej pory pracowała jako florystka i zamknęła się w sobie.

Julian Reed – chłopak zmarłej Chloe, który w noc wypadku cudem ocalał, ale stracił nogę.

Victor Vance – ambitny siostrzeniec burmistrza, który ostrzył sobie zęby na stołek wujka i miał najwięcej do zyskania na jego śmierci.

Każdy z nich miał alibi na papierze, ale w noc Halloween w Hollow Creek każdy nosił maskę.

III. Ktoś puka do drzwi

Z zapadającym zmierzchem miasteczko zalała fala dzieci w strojach czarownic, zombie i superbohaterów. Dźwięki pukających do drzwi maluchów niosły się echem po ulicach.

Black prowadził śledztwo w starej kwiaciarni u Sary. Kobieta wiązała wieńce z czarnych chryzantem. Jej twarz była zimna jak lód.

– Nienawidziłam go, panie inspektorze – powiedziała bez ogródek, tnąc sekatorem grube łodygi. – Ale nie musiałam brudzić sobie rąk. Thomas sam podpisał na siebie wyrok, kiedy próbował uciszyć kogoś innego.

– Kogo? – zapytał ostro Black.

Zanim Sarah zdążyła odpowiedzieć, w oknie kwiaciarni rozbłysło przeraźliwe światło. Ktoś postawił na parapecie płonącą dynię. Tę samą, z identycznym uśmiechem, co w salonie burmistrza.

Black wybiegł na zewnątrz, ale na ulicy pełnej przebierańców w mrokach nocy nie było widać nikogo podejrzanego. W tym samym momencie z kieszeni jego płaszcza rozległ się dźwięk służbowego radia.

– Inspektorze! – głos Millera brzmiał panicznie. – Mamy drugie ciało! W starej szkole! Szybko!

IV. Lekcja anatomii w opuszczonej szkole

Opuszczona szkoła podstawowa na obrzeżach miasteczka w noc Halloween służyła młodzieży jako miejsce imprez. Teraz była ciemna i zimna.

Black wpadł do korytarza z wyciągniętą bronią, oświetlając latarką ściany pomazane sztuczną krwią. W sali biologicznej znalazł Millera – żywego, ale zamkniętego w szafie na szczotki. Kiedy detektyw uwolnił partnera, ten wskazał drżącą ręką na salę gimnastyczną.

Na środku parkietu stał Julian Reed – chłopak zmarłej Chloe. Miał na sobie kostium upiora, a na twarzy groteskową maskę płaczącego klauna. W ręku trzymał ciężki nóż rzeźniczy. Nad nim wisiało przypięte do kosza do koszykówki ciało Victora Vance’a z kolejną wydrążoną dynią zamiast głowy.

– To nie ja! – krzyknął Julian, rzucając nóż na podłogę i unosząc ręce. – Przyszedłem tu... przyszedłem, bo dostawiłem wiadomość! Myślałem, że to Victor zabił mojego burmistrza wujka!

Black podeszły powoli, mierząc do chłopaka z rewolweru.

– Kto ci wysłał wiadomość, Julian?

– Ktoś w masce szkieletu. Powiedział, że jeśli chcę poznać prawdę o śmierci Chloe, mam tu przyjść o północy.

Black zmrużył oczy. Spojrzał na wiszące ciało Victora, potem na drżącego Juliana, a w końcu na otwarte drzwi prowadzące na zaplecze sali gimnastycznej. Na podłodze zauważył coś, co nie pasowało do imprezowego wystroju – świeże płatki czarnych chryzantem.

V. Maska opada

Detektyw cofnął się o krok, chowając broń do kabury, ale nie zdejmując z niej ręki.

– Wiesz, Julian, popełniłeś błąd – powiedział cicho Black, patrząc w ciemność zaplecza. – Powiedziałeś, że dostawiłeś wiadomość, podczas gdy ja nie wspomniałem ani słowem o tym, że Julian wiedział, gdzie ma przyjść. Skąd znałeś miejsce przed moim przyjazdem? Chyba że... to ty byłeś tym szkieletem.

Ciemność na zapleczu poruszyła się. Z mroku wyszła Sarah Miller. W dłoni trzymała mały rewolwer wymierzony prosto w plecy Juliana.

– Julian nie zabił burmistrza – powiedziała kobieta, a jej głos brzmiał dziwnie spokojnie, przesiąknięty chłodem października. – Burmistrza zabił mój mąż. A właściwie człowiek, który kiedyś nim był, zanim pije alkohol i zniszczył nam życie. Victor zginął, bo próbował szantażować wuja, żeby przejąć spadek.

Sarah spojrzała na Blacka z nienawiścią.

– A ty, inspektorze, nigdy nie potrafiłeś połączyć kropek, dopóki ktoś nie położył ci ich pod nosem. Thomas Vance zabił moją córkę. Victor tuszował sprawę. A Julian... Julian tylko pomógł mi zamknąć ten cyrk.

Wokół szkoły, jak na zawołanie, rozległ się chór dziecięcych głosów śpiewających tradycyjną piosenkę:

„Trick or treat, smell my feet, give me something good to eat...”

W tej samej sekundzie Black błyskawicznie dobył broni i oddał strzał w sufit, rzucając się na Sarę, zanim ta zdążyła pociągnąć za spust. Rozległ się huk, po którym nastąpiła głucha cisza, przerywana jedynie stłumionym przez mury chichotem bawiących się na zewnątrz dzieci.