cykl – podniesiony z ulicy

Bloomsday

Maestrowałem przy tym tekście,

nawet z krwią na ręce, zmajstrowaną

sobie przez niesforny fiszbin stanika Jadwigi,

świętej cierpliwości, przed rozcięciem pierwszego tomu,

z wymiętym stanem ostatniego rozdziału,

kiedy na końcu Molly mówi za wszystkie: tak chcę.

Już jako jednorożec, rozkulbaczony od orek na wyspach,

lubiłem popasać z lajkonikiem. Zapalała się zielona trawa,

szedł deptakiem na chrapach jak U-Boot,

bez tej klasy Yellow Submarine, za karą maścią zebr.

Miniaturki

Był początek lata na mojej bezlistnej ulicy:

podłużnej brytfannie z mieszanką franczyz.

Heroina starsza o płaski obcas przystawiała

pieska do pełnych miseczek w roszczeniowych koronkach.

I powracał wiatr marnotrawny,

sprowadzony do wartości śmieciowych.

Uliczka z pożądaniem miejsca parkingowego

Przeszła przeze mnie.

Szpilkami rozwieszany baner,

ekspozycja w nasłonecznionej sukience.

Porwała wiatr, stukot obcasów

zza rogu szarpał za ręce.

Wstępniak

Miała pokolorować w artykule,

po wyborach żyjących z deptaka

niesparowanych brutalnie gołębi,

podchodzących coraz bliżej.

Kiedy sięgała do torebki

po dyktafon i pieniądze dla rozmówcy,

niewyczesanego z jakiegoś snu,

z coraz bardziej narastającą erekcją,

poczuła w sobie smagnięcie istnienia,

niehonorową bliskość nabytej bezradności.

(Nie jestem psychiatrą.)