Czarny Balonik

wypuściłam z dłoni smolisty balonik

wzleciał wysoko, zniknął na tle nieboskłonu

zatopił się w świetle księżyca głębinach

nie zobaczę go więcej, noc nas podzieliła

samotnie nie oznacza być całkiem samemu

podróż jednostki staję się wędrówką wielu

jednakie uczucia, chodź inny kolor piętnem

czerń to nowa biel, sposób na prawdziwe szczęście

pragnął istnieć jak gwiazda, lecz marzył za późno

po wielokroć powtarzał, że będzie żył długo

kosmos mu nie sprzyjał, miał nieco inne plany

odciął dopływ helu i zabrał jego szansę

balonik był spełnieniem marzeń, myśli tworem

wszystkim do czego serce tęskniło pod koniec

pierwszy i ostatni co na wierność zasłużył

nie zapomnę o nim, czerń mej miłości długiem