czarny kapturek

spryciara Zuzia ruszyła skoro świt

wzuwszy tatowe gumiaki na stópki

pobiegła dysząc w las borowikowy

wymachiwała koszem wiklinowym

u boku dzierżąc strzelbę na zbójów

i pęczek czosnku w razie wampira

nad nią szumiały złowieszczo liście

przedrzeźniała sowę: „hu hu – hi hi”

stoczyła bój z namolnym komarem

przysiadła na pniu ocierając czoło

a widząc u nóg nacierające wojska

wytyczyła obwodnicę dla mrówek

cieszyła się koźlakiem spod brzozy

kurką i oślizgłym blee! maślakiem

królewskie szaty muchomora? o nie!

jak w starej bajce z mchu i paproci

wystawił łeb wilk bardzo poczciwy

szczerzył groźne kły i toczył pianę

„Mój ty słodziaku, jakiś ty zabawny.

Chodź tu do pani, szepnę ci do ucha:

Jesteś kochany, pozwól się schrupać!”