Biel i Czerń: rozdział pierwszy

— Musisz wypić jeszcze co najmniej pintę krwi, Rayne, żeby…

Opierający dłonie na kolanach pochylony mężczyzna kołysał się na piętach.

— Porzygam się, Eis. — Kaszlnął.

— Pół litra i trochę, Rayne. Popatrz, jaki piękny las. — Ciemnowłosy mężczyzna w starej, wojskowej kurtce dłubał patykiem w ściółce. — Liściasty. Same dęby i jawory. A tam dalej, Rayne… — Wskazał ręką. — Akacja.

Rayne wyprostował się, sięgnął do kieszeni spranej, sztruksowej katany i wyciągnął z niej dwupintową flachę, z której pociągnął zdrowo.

Eis nie przeszkadzał. Wsłuchiwał się w łagodne dźwięki lasu: stuk dzięcioła, skrzypienie drzew… i żłopanie Rayne'a. Gdy flacha była pusta, Rayne upuścił butelkę na ziemię.

— Ej, nie śmiecimy tutaj! — Eis klepnął sztruksowe ramię.

— Rozejrzyj się.

W promieniu kilkunastu metrów od nich rozpościerały się, usypane z setek identycznych butelek, dwa półokrągłe wały wysokości człowieka.

— Jesteśmy lepsi od tych śmieciarzy, Rayne.

— Lepsi... — odpowiedział zamyślony tamten.

— Co? — nie zrozumiał Eis.

— Ty — powtórzył. — Ty jesteś “lepsi”.

Eis prychnął, podniósł butelkę i schował do kieszeni. Gdy odchodzili, kolejne liście spadały z drzew na wielkie sterty przezroczystego szkła.

Jesień, pomyślał obserwujący dwójkę z oddali Czarny Pies. I znowu to samo, od początku. Westchnął, schował trzy puste butle w kieszenie czarnego jak mrok płaszcza i odszedł w przeciwnym kierunku niż tamci.

Nadszedł czas, by naostrzyć noże i przygotować rytualne misy, pomyślał, patrząc na niebo i pozwalając lekkim podmuchom wiatru poruszać jego siwiejącymi już wąsami.

I było jak zwykle.

Gdy tylko skończył szorować i układać misy i butelki, nacierać olejem fartuch i ostrza, gotowa na śmierć sarna przyszła do niego sama. Utykająca, stara, ślepa na jedno oko… jakby tego było mało, rak zżerał jej szyję i podniebienie. Odsłonięte tkanki śmierdziały ropą i rozkładem.

Sama końcówka, pomyślał.

Skłoniła się zatrwożona, pierwszy raz w życiu widząc Kata w pełnej krasie, z narzędziami połyskującymi w promieniach zachodzącego słońca. Ów odwzajemnił ukłon, wkładając w to serce i duszę, by sarna nie poczuła się jeszcze gorzej lub, co gorsza, by nie spróbowała zrobić krzywdę im obojgu. Wyciągnął ku niej łapę.

— Jak ci na imię? — spytał.

— Agnes. — Głos sarny zabrzmiał chrapliwie, jej nogi zadrżały niekontrolowanie.

Minęła chwila, zanim podeszła bliżej i oparła głowę zdrową stroną na jego łapie.

— Oddaję twe ciało w opiekę nicości, Agnes — wyrecytował z pamięci Czarny Pies, Kat Szarego Lasu.

Trzymanym w drugiej łapie długim i cienkim, acz ostrym nożem z brązu, sprawnie spenetrował jej klatkę piersiową i rozciął serce na dwoje. Krew pociekła w dół ostrza, barwiąc szkarłatem srebro misy.

— Już, już… — powtarzał cicho, aż iskra życia w oku sarny zmatowiała i zgasła całkowicie. — To już koniec, Agnes.

Zmrok zapadł już w pełni, a on wciąż patrzył na stojącą jeszcze, martwą sarnę. Pozostawało jeszcze przelać zawartość misy do kryształu i wyryć jej duszę w odpowiednim miejscu na Korzeniach.

— Agnes — powiedział cicho, oddając ciemnej nicości również jej imię.

Nie trzeba było mówić głośno, wiedział o tym. Nicość miała doskonały słuch. Usłyszała też oddalający się trzepot skrzydeł.

Siedzący na monolitycznym głazie gawron krakał cicho, zdając relację z przebiegu ostatnich wydarzeń. Omszały, stary głaz drżał delikatnie, ilekroć ptak poruszył jakąś istotną kwestię. Ostatnio wibrował coraz częściej.

Z pewnością miała w tym udział erozja. Wystający ze skraju lasu monolit codziennie spotykał niesiony wiatrem piach, odrobinka po odrobince wycierający ledwo widoczne już symbole.

Głaz czekał.

Już się zaczęło.