Czas goi blizny

Słowa jak strzały w pamięci utkwią,

Czyny w sercu blizny wykuwają.

Łatwo trafiamy w sam środek duszy,

Lecz później jej kawałki składamy w mroku, niczym rozsypane szkło.

Czas goi blizny, które przeszłość zostawia,

Mózg zapomina, serce pamięta.

W głębi istnienia wciąż drzemie to, co było,

A gdy wspomnienia się budzą, świat na nowo nabiera kształtów.

Iskra uczciwości zapłonie w ciemności,

Płomień delikatny, lecz niezłomny,

Dotrze do duszy, przyniesie ukojenie,

Jego ciepło zbliży nas, choćby na chwilę, do siebie.