Czas sianokosów

Świt obudził łąkę rosą,

błysnął poranek nad rzeką.

Idą kosiarze z kosami,

choć słońce jeszcze daleko.

Srebrzyste ostrza tną trawę,

zielone kładą się kłosy,

ziół zapachy wymieszane

wiatr wyniesie pod niebiosy.

Skowronek w górze już śpiewa,

południe żarem dopieka,

dokoła szumią stare drzewa,

a czas nie czeka, ucieka.

Grabią kobiety i dzieci,

w złociste kopy i stogi,

słońce promiennie przyświeca

znacząc kosiarzom ich drogi.

Wieczorem gdy mrok zapadnie

i chłód przyniesie wytchnienie,

wieś cała cicho usiądzie,

zapachem siana kojąc zmęczenie.