Czasami lubię budzić się wierszem

Rozproszona wiązka energii wplątuje się w wysuszone gałęzie

Krzewu który za chwilę stanie się żywym ogniem.

Gorejący krzak niczym skała skruszy się na moich oczach w moich oczach

A może i dalej i głębiej.

Rozproszona wiązka energii w swojej ograniczonej formie

Wyrzeźbi obraz w słowie powiewającym wyrzutami sumienia

Gdybyś mogła cofnąć czas

Nagle przestrzeń znowu wiruje – już tylko wieczność w lęku

W jedności w wielości

Na wszelki wypadek zamknę oczy

Moje życie moje wybory moje miłości moje upadki

Rozproszone niczym wiązka energii

Którą desperacko staram się na nowo skleić

Do życia potrzebne mi szczęście palącego się krzewu

Ciepło styranego ciała

Do życia potrzebne mi

I znowu i wciąż i od nowa

Czerwone światło laseru wypala mi znaki na skórze

Całą siłą woli wolnej woli iluzji nadziei śmieszności

Jestem i to wystarczy

Rozproszona wiązka energii

Dokleja się do szarej mewy rozdrażnionego psa

Gnijących liści

I znowu i wciąż i od nowa

To tylko sen to tylko myśl to tylko chwila