Czerstwieć

Milczące ulice z szarymi konturami

Bramy wypolerowane światłem latarni

Mokre kamienie płoną jak maki

Podcienie wypalają bruk bezdechem

Niczym modlitwa u rozstaju dróg

Ukochanemu sercu ciche westchnienie

Zmęczonemu kochankowi wytchnienie

Jakby ustąpić ptakom miejsce wśród chmur

Musieli rozstać się przed świtem

Zazdrosne oczy rozproszyły mrok

Żar dnia wyłaniał się powoli

Odchodził chłód nocy niemrawo

Tajemnice jak brylanty chował

Puste słowa biegły do jej serca

One nie oświetlały i nie ozłacały

Rozgrzany dotykiem rozum zasnął

Łez morze nie zasiliło uschniętego kwiatka

Zła miłość jak pustynia wyjaławiała