Czerwony balonik

Z dedykacją dla Ef, a nuż pamięta ten balonik, o którym Ichi pamiętała cały czas, po prostu czekał na natchnienie ;-;

A, no i dla Haruu, Mai, Shiro, nawet jeśli foszy i dresa, bo tam tam na dole jest o was

Czerwony balonik. Taki wypełniony helem.

Pamiętam, jak sprzedawca mi go podawał. Miał taki ciepły uśmiech i takie duże dłonie.

Pamiętam, jak słońce odbijało się od balonika i okularów mężczyzny.

Pamiętam, jak wiatr lekko kołysał balony, włosy, drzewa.

Pamiętam.

Tata złapał mnie za rękę i prowadził. Nie pamiętam tylko, dokąd szliśmy. Ale cel jest nieważny, ważna jest wędrówka. Teraz to wiem, wtedy tylko podskakiwałam wesoło i co chwila pytałam:

- Daleko jeszcze? Tato, długo jeszcze?

Niebo było niebieskie, jak zawsze w słoneczne dni, tak intensywnie błękitne. Jak oczy taty. Moje też są błękitne, ale błękitne inaczej. Prawie szare.

- Niedaleko - powtarzał tata. Zawsze tak mówił, niezależnie od tego, jak długo już szliśmy, jak duży dystans jeszcze był przed nami.

I brał mnie na barana. A ja miałam taki straszny lęk wysokości.

Ale śmiałam się, a balonik kołysał razem ze mną, kiedy było już "niedaleko" i kiedy patrzyłam na świat z wysoka.

Byłam szczęśliwa? Nie wiem. Co to właściwie znaczy: być szczęśliwym?

Gdzieś z tyłu głowy wciąż czaiła się myśl, że to tylko dzisiaj, że to zaraz zniknie. Ale nie myślałam o tym, po prostu się śmiałam, po prostu biegałam, po prostu korzystałam z tego, że na chwilę niebo zrobiło się bardziej niebieskie.

A balonik wciąż kołysał się leniwie.

Będę miała pamiątkę - myślałam. - Będę się uśmiechać, kiedy na niego spojrzę.

I nie, nie puściłam go, nie poszybował do nieba. Wciąż mocno ściskałam sznurek w ręce i zaniosłam balon do domu.

Jakiś czas wisiał pod sufitem.

Kilka dni leżał sflaczały na podłodze.

Parę tygodni kurzył się zwinięty w szufladzie.

Miesiącami przypominał mi o tym, że czegoś brakuje.

Nie wiem, czym jest szczęście. Nie potrafię wskazać, które ze wspomnień są szczerze szczęśliwe. A co jeśli żadne z nich nie jest? Cienie nie mają kolorów. Wspomnienia nie dają szczęścia.

Mam tylko teraźniejszość.

I chcę ją jak najlepiej wykorzystać. Nie tęskniąc. Nie zastanawiając się.

Płacząc i śmiejąc się z przyjaciółmi. Żyjąc wśród nich. I dla nich.