Człowiek bez adresu

Pod przykrywką nieba, zobaczył pylista swą światłość i wiedział już, że los człowieczy będzie istniał tylko w jego pamięci, dopóki będzie żywa.

Roztańczone melodyjki sugerowały zadowolenie z życia, ale nawet hollywodzkie filmy o miłości nie zmieniały układu rysów twarzy. Jemu wystarczyła pewność, że jeszcze jest żywym, w mdłych kolorach dnia.

Nie miał energii i ochoty, by ustalić swoje położenie, cokolwiek.

Jeszcze próbował zapuszczać się w rejony młodości i baśni. Spojrzał na zegarek. Po pewnym czasie uświadamiał sobie, która godzina i gdzie się znajduje.

Ziewnął w pokój bez znaczenia i zobaczył tylko białą ścianę.

Drażnił go chaotyczny zgiełk i szpalery ludzi na ulicy. Bez znaczenia dla niego, czy za oknem to muzułmanie, czy katolicy.

Nie było w nim żadnej wiary i religii. Puls walił w głowie i szyi.

Przez otwarte drzwi zobaczył jak otwiera się gigantyczna szczelina na firmamencie i powoli do pomieszczenia wkracza ciemność.

Wyjął z kieszeni z trudem odkruszony kawałek z piedestału, na którym stała jakaś kobieta. Chciałby chociaż zobaczyć jaką nosiła bieliznę.

Ludzie wymyślili miłość, ale nie dla niego. Czuł się już jak nieboszczyk egzotyczny.

Nawet nie odczuwał strachu przed umieraniem.

Horyzont rozpływał się jak mgła. Żaden promień słoneczny nie mógł przedrzeć się przez pokryte sadzą zasłony. Ognik nadziei prysł.

Okrucieństwa swego i stanu nie mógł zrozumieć. Nigdy nie widział siebie takim. Nie miał doświadczenia tego rodzaju. Jeszcze próbował sobą manipulować, znaleźć łącznik z alter-ego.

Tego dnia padał deszcz. Rozmył zdarzenia te prawdziwe i mniej szczególne. Tak zwyczajnie, bez przyczyny.

Potem zrobiło się jasno od słońca. Jako milczący znak porozumienia, że taka była konieczność.

Ale już bez niego.

W skrzynce na listy zostało zaproszenie na panel dyskusyjny o poezji.