Człowiek na wzgórzu

Zygmunt Jan Prusiński

CZŁOWIEK NA WZGÓRZU

Ewie Prusińskiej - Kolasińskiej

Wygodnie się położyć

wysoko

rozmyślać o czasie

sklejać to co miłe

nie tylko ołtarze

zaprzyjaźnić się z orłami.

Wygodnie jest na mchu

w zapachu jodeł

pisać wiersz

do dziewczyny z południa

kupić jej pierścionek

albo zaprosić do teatru.

Ucieka życie jak pory roku

jednak one wracają

a my wciąż

oglądamy się za siebie

że każdy coś zostawił -

dzieciństwo i młodość...

Człowiek na wzgórzu

chwilowo jest ważny.

21.3.2013 - Ustka

Czwartek 5:17

Wiersz z książki "Róże i rzeki"

___________________

Ewa Prusińska - Kolasińska

RECENZJA PISANA W RAJU

Motto: Czy skłonność do szufladkowania to domena otwartego umysłu?

Recenzja na wybiegu poematu dnia.

W wierszu "Człowiek na wzgórzu" poeta umiejscowił się w świetnym miejscu - zielonym otoczeniu skąd idealnie można podglądać życie.

Nizać w pamięci kolorowe koraliki wspomnień, wyłapywać chwile, które są świeżym oddechem dla Duszy...

Mądrość czerpać z natury. A czego można nauczyć się z życia przyrody?

Autor wiersza nie ma wątpliwości, że są to najcenniejsze lekcje kolekcjonowania doświadczeń, dlatego przyjaźni się z orłami. I słusznie?

W symbolice orzeł to ptak dalekowzroczności.

A właściwie jak daleko widzi ? W idealnych warunkach orzeł potrafi dostrzec niewielkie poruszenie królika z odległości większej niż dwa kilometry, a nawet może dalej!

Wygodnie się położyć

wysoko

rozmyślać o czasie

sklejać to co miłe

nie tylko ołtarze

zaprzyjaźnić się z orłami.

Czyżby poeta chciał posiadać wzrok orła? Pewnie tak!

Bo wiedziałby co teraz robi jego dziewczyna z Południa...

Może jeszcze śpi, albo biegnie przez miasto ze słonecznym pasemkiem we włosach. A może jest smutna...i właśnie pisze wiersz? Niestety, tego nie wie! Ale może poskładać myśli o niej i zapisać kolejną stronę książki tu na leśnej polanie z widoku zielonego wzgórza.

Wygodnie jest na mchu

w zapachu jodeł

pisać wiersz

do dziewczyny z południa

Widać, że pisanie wierszy to jego pasja, ale pragnienia sięgają dużo dalej dlatego autor pisze:

"Ucieka życie jak pory roku"

Ma rację, same marzenia to nie wszystko! Jeśli nie zaprosi ją na spacer, na koncert do teatru lub na rurki z kremem, albo lody z bitą śmietaną to będzie widział ją za mgłą nawet jeśli jest ważnym człowiekiem ze wzgórza...

* * *

Może dodam jeszcze, że świetny tytuł wymyślił do tej książki "Róże i rzeki".

Róże to symbol piękna, miłości, a rzeki - niedostępności i przemijania.

22.03.2013 - 10:45