cztery niewiadome

ucho igielne ze stali

kusi nitkę do uległości

by ją zapętlić w ściegach

i zaciągnąć mocny supeł

słoniowe ucho wachluje

w pogoni za chłodem

słyszy huk dalekiej burzy

i tupot wścibskiej mrówki

ludzki słuch jest ułomny

uzbrojony w słuchawki

nie rejestruje ostatnich jęków

matki konającej w mękach

głuchy od kołyski wszechświat

nie przyjmuje niczyich skarg

nawet ścieranej w pył materii

jest bezgranicznie próżny