Czuję, że nie powinnam istnieć

Stąpam po skałach, albo czymś

twardszym powinnam,

być bezpieczna.

Nie wiem więc czemu ręce mi drżą,

czemu serce przyśpiesza.

Zatapiam się w dole życia,

opleciona materią czarni.

Niczym niedźwiedzie polarne

jestem przezroczysta,

przypominam biel, jestem nią do kości samych.

Zatruta dziwną porą roku.

Zerkam na ludzi,

jak mam się czuć naprawdę?

nie mogę wejść do czyjegoś mózgu

i tam szukać odpowiedzi.

Ten ból jest ze mną

nigdy nie dociska szyi.

Czasem stoi obok wtedy wiem, że

patrzy na mnie.

Czasem owija mi klatkę piersiową,

zaciska szczękę,

i karze maszerować samotnie jak pielgrzym.

9|12|2025