Czuje, że niknę w nicości.

Czuje, że niknę w nicości.

Już każda cząstka mej duszy umarła.

W głowie już wspomnienia wyblakły.

A serca już nie posiadam.

Bo choć próbuje wzniecić.

Coś na rodzaj uczucia.

To tylko zimno z stamtąd wychodzi.

I wszystko do okoła szronem obdarza.

Oczy blask też już straciły.

Kiedy ostatnia z łez na ziemie upadła.

A ty świecie miły powiesz, mi com zawiniła?

Żeś mnie porzucił jak śmiecia jak przedmiot zużyty!

Niezdolny do życia, do czucia!

I uwięziłeś mnie w tej czarnej kaplicy.

A tam nic nie ma!

Bo niebo za wysoko, a piekło za nisko.

Nawet czyśćca z stamtąd nie widze.

Dziś już na reszcie się kończy.

Ma podróż życiem zwana.

Odchodzę czując, żem przez nikogo nie była kochana.