Czułość z blizną

Mówiłeś, że jestem piękna,

kiedy płaczę.

Więc płakałam —

aż łzy stały się moim lekarstwem.

Twoje dłonie były modlitwą

i klątwą jednocześnie.

Całowałeś jak trucizna z opóźnionym działaniem,

a ja dziękowałam za każdy dotyk ust.

Byłam twoją dziewczyną w białej sukience,

choć wiedziałam, że poplamisz ją sobą.

Nie uciekałam.

Chciałam zostać —

nawet jeśli miało to boleć.

Szeptałeś: baby, this is love,

ale brzmiało to jak wyrok.

Miłość w twoim wydaniu

miała kolor purpury.

Ludzie mówili: „Odejdź.”

Ale jak odejść od kogoś,

kto zna każdy ton twojego oddechu

i potrafi zagrać na nim symfonię?

W twoich ramionach

byłam ofiarą, i świętą,

i chciałam więcej —

bo znałeś mnie lepiej niż ja siebie.

Więc,

proszę tylko, żebyś pamiętał

jak brzmiałam,

gdy mówiłam, że to nic takiego,

gdy drżałam.