Czuwanie

Wypływam dalej niż strach ma oddech,

w miejsce, gdzie imiona tracą ciężar.

W dnie szukam odbicia ,

nie wiem, czy leży tam moja dawna skóra,

czy twoje milczenie.

Z daleka wraca dźwięk,

albo wołam samą siebie,

albo ktoś tonie moimi ustami.

Noc uczy mnie twojej nieobecności.

Po pracy liczę znaki życia,

ciepło powietrza,

niedopitą kawę,

krzesło odsunięte o krok za mało ,

jakby pustka miała zwyczaj wchodzić

bez pukania.

Czasem woda zamyka mi płuca,

czasem ziemia uczy spadania,

a czasem pustynia

zasypuje mnie imieniem,

którego nie dotykam.

Ciebie w tych miejscach nie ma.

I nie wiem już,

czy śnię jawę,

czy jawa nauczyła się śnić mną