Czy mamy jeszcze tyle sił?

Czy mamy jeszcze tyle sił,

By od nowa miasto zbudować?

I tam, gdzie teraz płynie krew

Posadzić tysiąc nowych drzew

Cichych historii świadków.

Ja chcę, ja wiem,

Że to się może udać!

Więc chodź, więc patrz...

Jak feniks z popiołów miasto się odradza

Ręka, przy ręce

Cegła, przy cegle

Tak buduje się całkiem nowy świat

W, którym pokochasz, i znienawidzisz

Więcej niż jeden raz.

Więc chodź póki czas

Budować nasz całkiem nowy świat.

Czy mamy jeszcze tyle sił,

By podnieść się z kolan?

I tam, gdzie teraz cisza jest

Zbudować kilka głośnych miejsc

Które, miasto rozsławią.

Ja marzę, ja chcę,

By to się udało!

Więc chodź i patrz...

Jak feniks z popiołów miasto się odradza

Ręka, przy ręce

Cegła, przy cegle

Tak buduje się całkiem nowy świat

W, którym pokochasz, i znienawidzisz

Więcej niż jeden raz.

Więc chodź póki czas

Budować nasz całkiem nowy świat.

A czy dziś mamy jeszcze tyle sił,

By siebie jak miasto odbudować?

I ręka, przy ręce

I serce, przy sercu

Na ślubnym kobiercu

Miłość dozgonną ślubować.

Ja wiem, ja pewność mam,

Że, tak się stanie nie tylko w snach.

Ten ni to wiersz, i to piosenkę napisałam dwa lata temu. I stwierdziłam, że chyba czas ją odgrzebać.